آرتروز مفصل مچ پا: علل، علائم، درمان

آرتروز مفصل مچ پا که با درد و قرمزی پوست ظاهر می شود

آرتروز مفصل مچ پا یک آسیب شناسی مزمن است که در آن تغییرات دژنراتیو-دیستروفیک در مفصل ایجاد می شود. ابتدا نازک شدن غضروف مفصلی و تخریب آن اتفاق می افتد، سپس کپسول مفصلی، غشای سینوویال و همچنین استخوان هایی که مفصل، رباط ها و عضلات مجاور را تشکیل می دهند به فرآیند پاتولوژیک کشیده می شوند.

علل آسیب شناسی بسیار متفاوت است - از استرس بیش از حد تا اختلالات متابولیک، اغلب با هم ترکیب می شوند. اما در برخی موارد، تغییرات دژنراتیو-دیستروفیک در مفصل مچ پا بدون هیچ دلیل ظاهری ایجاد می شود.

این بیماری کیفیت زندگی بیمار را بدتر می کند - به دلیل درد و محدودیت حرکت در مفصل نمی تواند به طور عادی راه برود.

درمان، به عنوان یک قاعده، محافظه کارانه است - با استفاده از غضروف محافظ ("محافظ" غضروف) و داروهای هورمونی. اما در موارد پیشرفته ممکن است نیاز به جراحی باشد.

اطلاعات عمومی

آرتروز مفصل مچ پا یک بیماری ناخوشایند است - غضروف مفصلی و بافت های مجاور مفصل به آرامی اما مطمئناً از بین می روند و بیمار را به ناتوانی سوق می دهد.

توجه کن!

بیماری در امواج پیشرفت می کند - دوره های تشدید با دوره های بهبودی متناوب است، اما پیشرفت آسیب شناسی اجتناب ناپذیر است.

زنان به دلیل پوشیدن کفش های پاشنه بلند از آرتروز مچ پا رنج می برند

زنان و مردان تقریباً با دفعات مشابهی بیمار می شوند. مردان در هنگام ورزش و کار فیزیکی سنگین فشار بیشتری به مفصل مچ پا وارد می کنند. اما آمار زنان به دلیل این واقعیت است که مفصل مچ پا از کفش های بسیار ناراحت کننده و گاه کاملاً نامناسب، به ویژه کفش های پاشنه بلند رنج می برد.

شانس ابتلا به این آسیب شناسی با افزایش سن افزایش می یابد. در همین حال، در 10-20 سال گذشته، این بیماری "جوانتر" شده است - طبق آمار، هر سوم مورد آرتروز مفصل مچ پا در بیماران زیر 46 سال مشاهده می شود.

علل آرتروز مچ پا

آرتروز مفصل مچ پا به دو گروه اولیه و ثانویه تقسیم می شود.

شکل اولیه آسیب شناسی بدون هیچ دلیل ظاهری ظاهر می شود. آرتروز ثانویه مفصل مچ پا تشکیل می شود:

  • تحت تأثیر عوامل نامطلوبی که مستقیماً روی مفصل تأثیر می گذارد.
  • در برابر پس زمینه هر گونه آسیب شناسی که ممکن است منجر به اختلالات متابولیک شود و در نتیجه به توسعه فرآیندهای دژنراتیو در غضروف مفصلی کمک کند.

برخی از عوامل اتیولوژیک هنوز برای دخالت در بروز پاتولوژی در حال آزمایش هستند.با این حال، گروهی از عوامل شناسایی شده اند که نقش آنها در بروز آرتروز مچ پا قبلاً ثابت شده است. اینها عبارتند از:

  • آسیب های عمده مفصل مچ پا با یا بدون درگیری بافت های اطراف.
  • میکروتروما به طور منظم دریافت می شود.
  • اضافه وزن؛
  • مداخلات جراحی روی مفصل مچ پا؛
  • استرس فیزیکی بیش از حد روی مفصل؛
  • کفش نامناسب؛
  • آسیب شناسی که با اختلالات متابولیک همراه است.
  • بیماری های روماتیسمی؛
  • برخی از شرایط پاتولوژیک ستون فقرات؛
  • استعداد ارثی

پاتولوژی هایی مانند:

  • آرتریت چرکی غیر اختصاصی؛
  • آرتریت ناشی از عفونت های خاص؛
  • ناهنجاری های مادرزادی مفصل مچ پا

از بین تمام آسیب های عمده مفصل مچ پا، انواع آسیب های زیر اغلب زمینه ایجاد آرتروز هستند:

  • شکستگی مچ پا؛
  • شکستگی تالوس؛
  • پارگی و پارگی (پارگی ناقص) رباط ها و برخی دیگر.

منظور از میکروتروماهای دریافتی منظم که منجر به تشکیل آسیب شناسی توصیف شده می شود، کبودی های مفصل مچ پا است که اغلب قابل مشاهده است:

  • هنگام بازی فوتبال؛
  • با تلو تلو خوردن های گاه به گاه در حین راه رفتن؛
  • به دلیل ضعف دستگاه رباط مفصل مچ پا که به پیچش خود به خودی پا کمک می کند و غیره.

اگر اضافه وزن دارید، مفاصل مچ پا بیش از سایرین بار استاتیک را احساس می کنند که به ایجاد یک فرآیند دژنراتیو-دیستروفیک در آنها کمک می کند.

مداخلات جراحی روی مفصل مچ پا اغلب به این واقعیت منجر می شود که شکل طبیعی پا مختل می شود، ماهیت بار روی قطعات مختلف آن تغییر می کند، به همین دلیل، غضروف مفصلی بار افزایش یافته را احساس می کند - در نتیجه، آرتروز مفصل مچ پا تشکیل می شود.

فشار فیزیکی بیش از حد بر روی مفصل، که به ایجاد بیماری توصیف شده کمک می کند، زمانی مشاهده می شود که:

  • اشتغال مرتبط با کار فیزیکی سنگین (به عنوان مثال، لودر، باربر)؛
  • اقامت منظم در یک موقعیت ایستاده ثابت (برای نگهبانان افتخاری نظامی، نگهبانان امنیتی موسسات)؛
  • ورزش بیش از حد شدید؛
  • پیاده روی طولانی و غیره

مهم!

پوشیدن کفش های نامناسب به ایجاد آرتروز مچ پا کمک می کند، زیرا منجر به بار نامناسب روی پا می شود - عمدتاً روی مفصل مچ پا می افتد. اغلب اینها کفش های پاشنه بلند هستند، اما کفش های پاشنه کم که متناسب با فرم پا ساخته نشده اند نیز می توانند منجر به چنین عواقبی شوند.

کفش های نادرست انتخاب شده دلیل ایجاد آرتروز مچ پا هستند

اختلالات متابولیک نقش مستقیمی در تشکیل آرتروز مفصل مچ پا دارد - اول از همه، این یک شکست در متابولیسم آب نمک است که به ایجاد تغییرات دژنراتیو-دیستروفیک در غضروف مفصلی کمک می کند. در دوره بعدی توسعه آسیب شناسی، تغییر مشابهی در سایر ساختارهای مفصل مچ پا - در درجه اول رباط ها - نقش دارد. به دلیل اختلالات بافتی، آنها نمی توانند مفصل را در یک موقعیت طبیعی ثابت کنند، که باعث "شلی" عجیب آن می شود، توزیع بار روی ساختارهای مفصلی با نرمال متفاوت است. چنین فرآیندهایی به توسعه بیشتر تغییرات دژنراتیو-دیستروفیک کمک می کند.

از دیگر بیماری ها و شرایط مرتبط با اختلالات متابولیک، بیشترین نقش را در بروز آرتروز مفصل مچ پا دارند:

  • دیابت یک اختلال متابولیسم کربوهیدرات است که به دلیل کمبود هورمون انسولین ایجاد می شود.
  • نقرس یک آسیب شناسی است که با رسوب اورات ها (نمک های اسید اوریک) در مفاصل مشخص می شود.
  • نقرس کاذب یک ضایعه التهابی حاد در مفاصل است که به دلیل رسوب کریستال های پیروفسفات کلسیم (CPPC) در بافت های مفاصل ایجاد می شود. با توجه به علائم بالینی، آسیب شناسی شبیه به نقرس است، اما اینطور نیست - از این رو نام آن است.
  • کمبود استروژن در دوران یائسگی

از بین تمام بیماری های روماتیسمی، مهمترین آنها برای ایجاد آرتروز مفصل مچ پا عبارتند از:

  • لوپوس اریتماتوز سیستمیک یک ضایعه خودایمنی منتشر بافت همبند و مشتقات آن است.
  • آرتریت روماتوئید یک بیماری خودایمنی سیستمیک بافت همبند است که در آن مفاصل کوچک عمدتاً تحت تأثیر قرار می گیرند و آسیب آنها به صورت پلی آرتریت فرسایشی-مخرب (یعنی با بروز آسیب های سطحی چندگانه کوچک و تخریب بافت مفصلی) ایجاد می شود.

پاتولوژی هایی مانند:

  • آرتریت چرکی غیر اختصاصی - آسیب التهابی به مفصل با ایجاد یک فرآیند چرکی.
  • آرتریت که در پس زمینه برخی از عفونت های خاص رخ می دهد - سیفلیس، سل و غیره.
  • ناهنجاری های مادرزادی مفصل مچ پا - هیپوپلازی (توسعه نیافتگی) استخوان و عناصر بافت نرم آن (رباط ها)، چسبندگی های داخل مفصلی، ایجاد انقباضات بافت همبند و غیره.

از بین تمام بیماری ها و شرایط پاتولوژیک ستون فقرات، مهمترین آنها برای ایجاد آرتروز مفصل مچ پا عبارتند از:

  • استئوکندروز ستون فقرات کمری - اختلالات دژنراتیو در غضروف که منجر به بدتر شدن عملکرد آن می شود.
  • فتق بین مهره ای - آسیب شناسی ستون فقرات که در آن هسته پالپوس دیسک بین مهره ای با پارگی حلقه فیبری جابجا می شود.
  • صدمات ستون فقرات - کبودی، آسیب به دستگاه رباط، سابلوکساسیون و دررفتگی مهره های قسمت های مختلف ستون فقرات، شکستگی های آنها (از جمله فشاری).
  • عواقب آسیب های ستون فقرات - ناپایداری قسمت آسیب دیده، اسکولیوز و کیفوز (انحنا در سطوح مختلف)، تغییرات دژنراتیو در دیسک های بین مهره ای، مفاصل و رباط ها، تغییر شکل و باریک شدن کانال نخاعی، فشرده سازی (فشرده شدن) نخاع و موارد دیگر.

نقش چنین آسیب شناسی این است که توسعه آنها با گیرکردن انتهای عصبی و در نتیجه اختلال در سیستم عضلانی پا و ساق پا همراه است. در پس زمینه چنین اختلالاتی، بار روی مفصل مچ پا تغییر می کند - این در نهایت منجر به بیماری توصیف شده می شود.

نقش استعداد ارثی در ایجاد آرتروز مچ پا بسیار غیر مستقیم است. ما در مورد یک ژن تجربی صحبت نمی کنیم که باعث ایجاد آرتروز در مفصل مچ پا شود. فرد نوع خاصی از بافت غضروفی را از والدین خود به ارث می برد - ممکن است ضعیف و مستعد ایجاد فرآیندهای دژنراتیو-دیستروفیک باشد که به شکل گیری بیماری توصیف شده کمک می کند.

توسعه آسیب شناسی

سطوح مفصلی مفصل مچ پا (و همچنین سایر سطوح) معمولاً صاف و الاستیک و فنری هستند. سطح صاف به آنها اجازه می دهد تا به آرامی روی یکدیگر بلغزند و خاصیت ارتجاعی باعث جذب ضربه در صورت فشار روی مفصل می شود.

اگر غضروف مفصلی آسیب ببیند یا فرآیندهای متابولیکی در بافت‌های آن مختل شود، سطح غضروف ناهموار می‌شود و خاصیت ارتجاعی آن از بین می‌رود. غضروف های سطوح مفصلی دیگر نمی لغزند، بلکه به معنای واقعی کلمه روی یکدیگر ساییده می شوند. این منجر به آسیب مکانیکی ثانویه به غضروف مفصلی و بدتر شدن عملکرد آن می شود.

مفصل مچ پا تحت تاثیر آرتروز (چپ) و مفصل سالم (راست)

مفصل مچ پا دیگر نمی تواند مانند قبل عمل کند. به دلیل کاهش خاصیت ارتجاعی، استهلاک بدتر می شود، بنابراین با افزایش بار، توسط استخوان های زیرین نیز احساس می شود که انتهای آن ها در تشکیل مفصل مچ پا نقش دارند. در نتیجه، یک فرآیند دژنراتیو-دیستروفیک نیز در استخوان ها شروع می شود - در این حالت، لبه های استخوان تغییر شکل می دهند و لبه های ناحیه مفصلی رشد می کنند (یک مکانیسم جبرانی ایجاد می شود - بدن سعی می کند با این روش با انحطاط بافت های مفصلی مقابله کند).

ضربه ثانویه و اختلال در فرآیندهای مکانیکی در مفصل مچ پا در طول عملکرد آن (فلکسیون و اکستنشن) منجر به این واقعیت می شود که نه تنها غضروف مفصلی و استخوان های زیرین، بلکه بافت های نرم اطراف مفصل نیز آسیب می بینند. فرآیندهای زیر در آنها رخ می دهد:

  • کپسول و غشای سینوویال ضخیم تر می شوند.
  • کانون های فیبروز در رباط ها و عضلات درگیر در عملکرد مفصل ایجاد می شود.
در مراحل پیشرفته آرتروز مفصل مچ پا، استراحت روی پا مشکل است

با توجه به تمام فرآیندهای توصیف شده، مفصل مچ پا در نهایت استقامت خود را از دست می دهد، توانایی آن برای شرکت در حرکات بدتر می شود و می تواند بارها را بدتر و بدتر تحمل کند. در نتیجه ناپایداری و سفتی مفصل رخ می دهد. در موارد پیشرفته، سطوح مفصلی به معنای واقعی کلمه از بین می‌رود، استخوان‌ها در تماس مستقیم با یکدیگر قرار می‌گیرند که حرکت در مفصل را کاملا غیرممکن می‌کند، فرد حتی نمی‌تواند به پا تکیه کند.

گاهی اوقات یک فرآیند التهابی نیز می تواند به اختلالات دژنراتیو-دیستروفیک بپیوندد، اما در این مورد ماهیت ثانویه دارد.


علائم آرتروز مچ پا

اولین علائم آرتروز مچ پا عبارتند از:

  • خستگی سریع او تحت بارهای مشابه (راه رفتن، پریدن و غیره)؛
  • درد غیر قابل بیان پس از ورزش قابل توجه

به دلیل پیشرفت مداوم آرتروز، درد بیشتر و شدیدتر می شود و سپس در شب ظاهر می شود. سندرم درد همراه با آرتروز مفصل مچ پا با برخی ویژگی ها مشخص می شود:

  • وجود به اصطلاح درد شروع - درد به محض شروع حرکت بیمار پس از حالت استراحت ظاهر می شود و هنگام حرکت ناپدید می شود.
  • هنگام حرکت در مفصل، علاوه بر خرچنگ، ممکن است قلقلک و کلیک نیز رخ دهد.
  • دردهای شبانه عمدتاً در صبح رخ می دهد.
تورم مفصل مچ پا ممکن است نشانه ای از ایجاد آرتروز باشد

با پیشرفت بیشتر، علائم زیر ایجاد می شود:

  • شکل گیری تغییر شکل مفصل قابل مشاهده؛
  • کاهش دامنه حرکتی؛
  • تورم بافت های نرم و قرمزی پوست؛
  • بی ثباتی مفصل، که باعث رگ به رگ شدن رباط و حتی پارگی می شود.
  • سفتی و محدودیت حرکات - در پس زمینه درد و به دلیل این واقعیت است که غضروف مفصلی دیگر نمی لغزد، بلکه روی یکدیگر ساییده می شود.

توجه کن!

در مراحل بعدی تغییر شکل مفصل مچ پا شدید می شود و حتی ممکن است ساق پا خم شود و حالت X یا O به خود بگیرد.

اگر بارها در همان حجم نگه داشته شوند و هیچ اقدام درمانی انجام نشود، در مراحل بعدی بیمار نمی تواند به پا تکیه دهد، حرکات مفصل به شدت محدود می شود، بیمار مجبور می شود با عصا راه برود و سپس حتی با عصا - سندرم درد و محدودیت مشخص حرکات در مفصل مچ پا اجازه "استفاده" از آن را مانند قبل نمی دهد.

تشخیص آرتروز مچ پا

تشخیص دقیق تنها بر اساس شکایات بیمار دشوار است، بنابراین روش های تشخیصی بیشتری مورد نیاز است.

داده های معاینه فیزیکی به میزان پیشرفت آسیب شناسی بستگی دارد:

  • پس از معاینه - در مراحل اولیه مفصل تغییر نمی کند، اما با پیشرفت بیماری تغییر شکل می یابد.
  • در حین لمس (لمس) - در حالت غیرفعال مفصل نسبتاً دردناک است، در مراحل اولیه حرکات غیرفعال به طور متوسط محدود می شود، با پیشرفت بیماری، بیمار به طور ناخودآگاه پا را از دستان پزشک بیرون می کشد زمانی که می خواهد دامنه حرکت را در مفصل مچ پا بررسی کند.

روش های تحقیق ابزاری مورد استفاده در تشخیص آرتروز مفصل مچ پا عبارتند از:

  • رادیوگرافی - با آرتروز، باریک شدن فضای مفصلی، تکثیر لبه های سطوح مفصلی آشکار می شود، با پیشرفت، کیست ها و اسکلروز بافت استخوانی مشاهده می شود.
  • توموگرافی کامپیوتری (CT) - در موارد پیچیده، به شما امکان می دهد وضعیت غضروف و استخوان ها را ارزیابی کنید.
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) - برای ارزیابی وضعیت بافت های نرم مفصل استفاده می شود.

روش های تحقیقاتی آزمایشگاهی نقش خاصی در تشخیص آرتروز مچ پا ندارد. آزمایش خون عمومی آموزنده است - امکان تشخیص افتراقی بین یک فرآیند دژنراتیو-دیستروفیک در مفصل مچ پا و یک فرآیند التهابی را فراهم می کند (در مورد دوم، تعداد لکوسیت ها و ESR افزایش می یابد).

تشخیص افتراقی

تشخیص افتراقی آرتروز مفصل مچ پا اغلب با آرتریت آن انجام می شود.

عوارض

عارضه اصلی آرتروز مفصل مچ پا انقباض - سفتی است که با پیشرفت آسیب شناسی می تواند به بی حرکتی کامل مفصل تبدیل شود.

درمان آرتروز مچ پا

درمان آرتروز مچ پا به زمان زیادی و یک رویکرد یکپارچه نیاز دارد. در طول دوره بهبودی، بیماران به صورت سرپایی با نظارت پزشک معالج درمان می شوند. در طول دوره تشدید، آنها در بخش تروماتولوژی و ارتوپدی بستری می شوند.

نکات کلیدی در درمان آسیب شناسی توصیف شده عبارتند از:

  • تنظیم بار روی مفصل؛
  • درمان دارویی با هدف جلوگیری از تخریب بیشتر غضروف مفصلی و حفظ آن.
  • تاثیر فیزیوتراپی

تنظیم بار روی مفصل مچ پا آسیب دیده به شرح زیر است:

  • کاهش وزن تا حد مطلوب؛
  • دوز بار مجموعه ای از ورزش درمانی تجویز می شود - تمرینات و بار به طور کلی بر اساس مرحله بیماری انتخاب می شوند.

اساس درمان دارویی موارد زیر است:

درمان آرتروز مچ پا شامل استفاده از پماد و ژل است
  • کندروپروتکتورها داروهایی هستند که از تخریب پیشرونده غضروف مفصلی با بهبود فرآیندهای متابولیکی در بافت‌های آن جلوگیری می‌کنند. کندروپروتکتورها به شکل کرم و ژل و همچنین آماده سازی برای تجویز داخل مفصلی استفاده می شوند. در این مورد، محصولات حاوی گلوکزامین و کلاژن هیدرولیز اغلب استفاده می شود.
  • داروهایی که گردش خون محلی و متابولیسم بافت را بهبود می بخشد - اینها اسید نیکوتین و دیگران هستند.
  • داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی - برای از بین بردن التهاب واکنشی استفاده می شود. از آنجایی که مخاط معده را تحریک می کنند، یا باید از داروهای ملایم استفاده کنید یا از داروهای ضد التهابی به شکل پماد استفاده کنید.
  • داروهای مسکن به شکل پماد و ژل؛
  • بلوک های داخل مفصلی - در طی آنها، کورتیکواستروئیدها به مفصل تزریق می شود. مسدود کردن نباید بیش از 4 بار در سال انجام شود.

نتایج درمانی خوبی هنگام استفاده از روش های فیزیوتراپی مشاهده می شود - این موارد عبارتند از:

  • UHF;
  • مغناطیس درمانی؛
  • لیزر درمانی؛
  • فونوفورز
  • الکتروفورز؛
  • کاربردهای اوزوکریت و پارافین

در موارد پیشرفته، زمانی که درمان محافظه کارانه مؤثر نباشد، به اصلاح جراحی آسیب شناسی متوسل می شود. روش های زیر استفاده می شود:

آرتروسکوپی مفصل مچ پا برای درمان آرتروز در آخرین مرحله
  • آرتروسکوپی بهداشتی - آرتروسکوپ در حفره مفصل قرار می گیرد و با کمک آن تکه های غضروف و استئوفیت ها برداشته می شود.
  • آرترودز مفصل مچ پا - زمانی انجام می شود که تخریب قابل توجهی در سطوح مفصلی وجود داشته باشد. در این مورد، مفصل برداشته می شود، استخوان های پا و ساق پا "ذوب می شوند". این روش به شما امکان می دهد تا بیمار را از درد تسکین دهید و عملکرد حمایتی پا را بازیابی کنید، اما فعالیت طبیعی اندام تحتانی مختل می شود.
  • اندو پروتز - در طی آن، سطوح مفصلی تخریب شده برداشته شده و یک پروتز (پلاستیک، سرامیک یا فلز) نصب می شود. به لطف این عمل، حرکت در مفصل به طور کامل بازیابی می شود. عمر پروتزهای مدرن 20-25 سال و حتی بیشتر با درمان ملایم است.

پیشگیری

برای جلوگیری از ایجاد فرآیندهای دژنراتیو دیستروفیک در مفصل مچ پا، باید توصیه های زیر را دنبال کنید:

  • اجتناب از آسیب مفاصل؛
  • رهایی از وزن اضافی؛
  • اجرای ملایم و شایسته مداخلات جراحی روی مفصل؛
  • دوز فعالیت بدنی؛
  • پوشیدن کفش راحت؛
  • پیشگیری از آرتریت مفصل مچ پا و آسیب شناسی های مادرزادی آن، بیماری های متابولیک و روماتیسمی، بیماری های ستون فقرات و در صورت وجود، تشخیص و درمان به موقع.

پیش بینی

پیش آگهی آرتریت مچ پا پیچیده است. اختلالات دژنراتیو-دیستروفیک را نمی توان "معکوس" کرد و غضروف مفصلی را به حالت قبلی خود بازگرداند، اما روند پاتولوژیک را می توان کاهش داد و با کمی تلاش می توان پیشرفت را به حداقل رساند. این نیاز به مداخله زودهنگام پزشکان دارد. نسخه های مناسب به شما امکان می دهد "عمر خدمات" مفصل مچ پا را افزایش دهید.